Prolog.

Siedziałam sama wpatrując się w ciemny ekran komputera. Po policzku spłynęła mi pojedyńcza łza. Czułam jednocześnie smutek i radość. Miałam nadzieję, że wszystko potoczy się inaczej, że jest szansa wszystko odbudować. To był najlepszy czas w moim życiu. Nigdy nie zapomnę jej dotyku i sposobu w jaki do mnie przemawiała. Jej błękitnych oczu patrzących głęboko w moje. To wszystko było jak piękny sen. Niestety musiałam się z niego kiedyś wybudzić...